Er bestaan verschillende manieren om naar het rouwproces te kijken, die binnen rouwbegeleiding als leidraad kunnen dienen.

Psycholoog William Worden beschreef in de jaren 80 een model met vier rouwtaken in plaats van passieve fasen: het aanvaarden van de realiteit van het verlies, het doorleven van de pijn die daarbij hoort, het aanpassen aan een leven waarin de overledene niet meer aanwezig is, en het geven van een blijvende plek aan de overledene terwijl je het leven weer oppakt. Anders dan bij een fasenmodel benadrukt Worden dat dit actief rouwwerk is, dat je zelf vormgeeft en dat je niet netjes van taak 1 naar 4 beweegt, maar er heen en weer tussen kunt bewegen.

Dit model wordt binnen de rouwbegeleiding vaak gecombineerd met het Tweesporenmodel (Dual Process Model) van Stroebe en Schut, dat benadrukt dat gezonde rouw bestaat uit pendelen tussen het voelen van verdriet en het weer oppakken van het dagelijks leven, in plaats van een lineair proces met een duidelijk eindpunt. Kritiek op taakgerichte modellen zoals dat van Worden is dan ook dat ze soms te veel voorschrijven hoe rouw hoort te verlopen, terwijl elk rouwproces uniek is.

Naast deze modellen bestaat de companioning-benadering: niet het rouwproces sturen volgens een model, maar vooral aanwezig zijn en luisteren, zonder de rouwende ergens naartoe te willen leiden. Bij My School of Healing gebruiken we deze modellen als achtergrondkennis om je proces te begrijpen, niet als een strak stappenplan waar jij doorheen moet.